0

Beroemde feministen

Hun theorieën lopen deels parallel aan de theorieën van feministen, maar het verschil ontstaat wanneer ze (consequent met hun post-bipolariteit) het lichaam desexualiseren. Daarmee verliezen vrouwen hun materialistische binding met het specifieke vrouwelijke in oppositie tot het algemene (voorheen altijd mannelijke). Hier stuiten we op een van de moeilijkste paradoxen van het feminisme uit de jaren zeventig en tachtig: hoe behouden we het 'vrouwelijke zonder te vervallen in essentialisme. Het voert te ver om hier precies in te gaan op de exacte theoretische finesses, maar Carter komt, zo concludeer ik, tot een oplossing van deze paradox met behulp van haar eigen lezing van Deleuze en guattaris werk: She does not leave behind womens history. Carter turns to deleuzes 'materialist metaphysics in order to conceptualise such a postdialectical view of difference. she produces an 'ex-centric, radical, 'fictional criticism which optimistically/positively affirms the possibilities for difference without dualism, female subjectivity, female desire, feminist enunciation, and political change. Ze laat de geschiedenis van de vrouw niet achter zich, maar gebruikt deze om te komen tot het werkelijk nieuwe, het opbouwende moment, van een vrouwelijke subjectiviteit, een niet-essentialistisch, belichaamd, nomadisch subject die de sexe-dichotomie overstijgt maar desondanks gevoelig is voor sexe-verschillen. Carter gebruikt Deleuzes 'materialistische metafysica om een dergelijke postdialectische kijk op verschil te bewerkstelligen. ze ontwikkelt een 'ex-centrische (excentrieke radicale, 'fictieve kritiek die optimistisch/positief de mogelijkheid onderschrijft van verschil zonder dualisme, vrouwelijke subjectiviteit, vrouwelijk verlangen, vrouwelijke articulatie groeien en politieke veranderingen).

De pyramide van Austerlitz is een 36 meter hoge piramide

Echter bij poststructuralisten zoals Deleuze en verwijderen guattari, hoewel niet uitdrukkelijk bezig met de vrouwenstrijd, werd wél een integratie bereikt tussen de ideeën van Marx en die van Freud (en dus ook het materialisme). Zowel Carter als Deleuze en guattari onderhouden een ambigue relatie tot de psychoanalyse. Ze zetten zich er enerzijds tegen af, maar putten er anderzijds inspiratie uit en spelen ermee. In dat opzicht past Carter niet bij het Britse feminisme dat de psychoanalyse radicaal afwees. Het franse feminisme van filosofen als Hélèle cixous en Luce Irigaray had echter een veel genuanceerdere stellingname. Zij verwierpen de onderdelen van de psychoanalyse die niet productief waren voor feministische theorievorming, maar gebruikten de delen die ze wel bruikbaar achtten. De interesse in de psychoanalyse is niet de enige overeenkomst tussen Deleuze en guattari en Carter: ze deelden ook interesse in het werk van Marcel Proust, het surrealisme en sadomasochisme. Beide schrijven over representatie, macht en gemarginaliseerde groepen en 'primitieve beschavingen met specifieke codes. De enige expliciete referentie naar het werk van Deleuze en guattari is echter, zoals ik al aangaf, te vinden in de omschrijving van de 'desire-machines. Ik ga uitgebreid in op de analogie tussen de machines. Hoffmans kasteel en de theoretische contructies van Deleuze en guattari. Een nadere bestudering van Hoffmans 'desire-machines leidt tot hun ontmanteling: 'ze zien er misschien we revolutionair uit, maar uiteindelijk blijken het instrumenten die de patriarchale structuur van de samenleving versterken, die de samenzwering tussen verlangens en onderdrukking in stand houden They might seem revolutionary, but.

beroemde feministen

het tastbare in tegenstelling tot het transcendentale) en allebei zijn ze, zoals overigens ook bijvoorbeeld Adorno, horkheimer, het Surealisme en de counterculture, erop gebrand. Dit lijkt echter moeilijker dan het is, zoals Carter beschrijft in haar boek wanneer ze schrijft over. Hoffman: 'he penned desire in a cage and said: look i have liberated desire! he was a hypocrite who demanded absolute authority to establish a regime of total liberation. (hij  sloot verlangen op in een kooi en zei: kijk, ik heb verlangen bevrijd hij was een hypocriet die absolute authoriteit vroeg voor een regime van totale bevrijding While romanticism, the counterculture and Surrealism do break with grand narratives like enlightenment optimism and objectivity. carter, however, does extend her criticism to the underlying epistemological assumptions of humanism and fallogocentrism, for she comes to realise that the political and cultural climate of the sixties is still very much male-centred. Hoewel de romantiek, de tegencultuur en het Surrealisme breken met de grote verhalen zoals het Verlichtingsoptimisme en de objectiviteit van waarheid en moraliteit, blijven ze trouw aan twee belangrijke mythes die sterk verweven zijn: het humanistische begrip van het individu en een fallogocentrische metafysica die. carter richt haar kritiek echter wel degelijk op de onderliggende epistemologische aannames van het humanisme en fallogocentrisme omdat ze zich realiseert dat het politiek en culturele klimaat van de jaren zestig nog steeds zeer masculien. Bij het Britse marxisme hoefde carter (en andere materialistische feministen) niet aan te kloppen om te komen tot een een sexuele subjectiviteit gendered subjectivity) omdat alles slechts in termen van klasse werd gezien.

Oscar Wilde citaten en wijsheden

Michel foucault - wikipedia

To each its own desire-revolution! De subjectiviteit die deleuze en guattari impliceren is goedkope niet eenvoudigweg een andere theorie over subjectiviteit die gevoegd kan worden bij het al bestaande uitgebreide repertoire. Het is eerder een vorm van politiek die erop gericht is nieuwe collectieve arrangementen te bepalen, een collectief subject, dat niet zozeer een specifiek systeem kan aanpakken, maar eerder het principe van systemen an sich (of het zich nu manifesteert in de vorm van een. 'aan ieder zijn eigen verlangens! Aan ieder zijn eigen leven! Aan ieder zijn eigen verlangens-revolutie! In dit hoofdstuk, tenslotte, keer ik weer terug naar Carter. Ik richt me daarbij vooral op haar analyse van subjectiviteit. Om deze te beschrijven richt ik me eerst of de naam Hoffman welke als een intertekstuele referentie naar de duitse romanticus. Hoffmann kan worden gelezen. Hiervoor zijn verschillende aanwijzingen.

Warhol heeft dit in de kunst onder de aandacht gebracht) en kapitaal een centrale en controlerende functie krijgt (vergelijkbaar met de rol die marx toedicht aan arbeid). In het kort wordt het kapitalisme volgens Deleuze en guattari goed samengevat door de uitspraak van Artaud dat niet het individu maar de wereld gek is geworden. Vandaar dat een belangrijke (zij het symbolische) rol wordt toebedeeld aan schizofrenie. Deze 'held gelooft niet in Freud, hij/zij decodeert radicaal de door het kapitalisme overgecodeerde (sociale) codes (deterritorialisatie) zonder dat hij/zij bloot staat aan de tendens tot recodificatie (reterritorialisatie). Deleuze en guattari laten in, anti-oedipus zien dat het kapitalisme, hoewel het tot in het extreme gestructureerd lijkt, eigenlijk voortdrijft op ongestructureerde 'flows (Zowel Freud als nietsche wezen op deze 'onderliggende chaos: Freud doopte dit het onbewuste, nietzsche had er geen specifieke naam voor flows. Deze flows zijn direct sociaal: ook sociale structuren dienen veel losser te worden gezien (ja, het zijn de jaren zeventig). Uiteindelijk is het doel van Deleuze en guattari het 'geliberaliseerde subject werkelijk te 'bevrijden en meer aan te laten sluiten bij de moderne ideeën over identiteit, samenleving etc. Daarbij moet de subjectiviteit radicaal worden herdacht: The subjectivity that Deleuze and guattari imply is not simply another theory of subjectivity to add to an already extensive repertoire. Rather, it is a form of politics which aims to determine new collective arrangements a collective subjectivity that can counter not so much a particular order, but rather the principle of order as such (whether it manifests itself in the state, in the psychiatric institution. to each its own desires! To each its own life!

Het doel daarbij is vrij expliciet om het onderdrukte subject te bevrijden. Deleuze schrijft dat steeds meer mensen het beu zijn om alsmaar te horen over 'pappa, mamma, oedipus, castratie, regressie en klaar zijn met 'het bijkans imbiciele beeld van sexualiteit dat hen wordt voorgeschoteld. Paradoxaal genoeg bekritiseren deze mensen dit gedachtengoed met psychoanalytische terminologie (What on earth are they doing on that couch?) Deleuze en guattari besluiten radicaal met deze heersende terminologie te breken, wat helaas leidt tot een nieuwe, vrij complexe en ondoordringbare tekst. In essentie is, anti-oedipus een historiografie van de ontwikkeling van verschillende tenkenregimes regimes of signs). In verschillende stappen wordt de samenhang tussen sociale organisatievormen en teken/betekenissystemen (sociale codificatie) getoond. Het is een tragedie in drie actes, te beginnen met de 'primitieve, nomadische samenlevingen, vervolgens de imperiale, despotische samenlevingen en uitmondend in het kapitalisme. Waar het tekensysteem evenals de sociale verhoudingen, in bijvoorbeeld de despotische samenleving, nog bij elkaar worden gehouden door een externe macht,. De despoot (of God worden sociale verhoudingen en betekenissen in het kapitalisme in stand gehouden door onderdrukking van het zelf repression of the self. Het juk van Oedipus als de representatie van begeerte: de lacaniaanse defenitie van begeerte als gemis (desire as lack). Het kapitalisme wordt uitgebreid beschreven als het systeem waarin tekens non-tekens worden (o.a.

Hashtag #Opdezedag na Twitteru

it is to dicover its initial decentering in order to recenter itself around the model, the Identical, and the same; it is the decentering of oneself with respect to Platonism so as to give rise to the play of surfaces at its border. a lightning storm was produced which will, one layani day, be given the name of Deleuze: new thought is possible; thought is again possible. Wat heeft de filosofie niet geprobeerd om het Platonisme omver te werpen? Het Platonisme herdenken met Deleuze leidt er toe dat je je er op verraderlijke wijze in hernestelt en tot het subtiel er vanaf wijken. het is het ontdekken van haar initiele verschuiving met als doel zich te hereiken rondom het Model, het Identieke en het Gelijke; het is de herplaatsing van jezelf ten opzichte van het Platonisme om op die manier ruimte te bieden aan het spel der schijnbaarheden. een helse storm werd veroorzaakt die, op een dag, genoemd zal worden naar Deleuze: een nieuw denken is mogelijk; denken is opnieuw mogelijk. Kort door de bocht: in Deleuzes gedachtengoed is geen plaats meer voor representatie. Het beeld beïnvloed de werkelijkheid evenzeer als de werkelijkheid waarnaar het beeld verwijst en maakt daarmee onderdeel uit van die werkelijkheid. Dat idee ligt ook ten grondslag aan. Anti-oedipus, maar daar richt Deleuze samen met guattari zijn pijlen expliciet op de invloedrijke lacaniaanse variant van Freuds psychoanalyse. beroemde feministen

Het gaat niet om waar we begonnen of uitkomen (het zijn maar het gaat om het 'worden. (What counts on a line, is always the middle, not the beginning or the end). Dat evolutie en involutie (neither regress nor progress) elkaar desondanks niet bijten valt te verklaren uit de typische methode van 'verschil en herhaling, zijn eigen interpretatie van nietsches 'eeuwige terugkeer. Différence et répétition (1968) positioneert Deleuze het verschil als de centrale gedachte van de herhaling: 'difference is shown to be a decentering that inhabits all repetition. Zodoende is herhaling een functie van verschuiving en vermomming. Herhaling repeteert niet eenvoudigweg een voorafgaande 'essentie. Hiermee haalt Deleuze het psychoanalytische regressiedenken onderuit (aan je schimmel seksuele frustraties ligt geen oerfrustratie (Oedipus) ten grondslag evenals het Platoonse model van essenties en afbeeldingen. Zoals foucault schrijft in een artikel over. Différence et répétition : What philosophy has not tried to overturn Platonism? to displace Platonism with Deleuze is to displace oneself insidously within it it is also to deviate slightly from.

Straatnamen: regelgeving en originaliteit - nemo

Ik begin met, nietsche et la philosophy uit 1962, deleuzes eerste belangrijke werk, en bespreek vervolgens Deleuzes boek over Prousts. A la recherche du temps perdu (1964). Deze monografieën leggen Deleuzes filosofische methode bloot. Clair Parnet schrijft: What one consistently finds in Deleuze is a subtle shift in orientation from one work to the next, as if each of his creative transformations of anothers thought brought with it a parallel transformation of his own there is a sense. Wat je consequent aantreft in Deleuze is een subtiele verschuiving in de orientatie tussen het ene werk en het volgende, alsof elk van zijn creatieve transformaties van het denken van de ander een parallele transformatie in zijn eigen denken met zich meebrengt. op een bepaalde manier is elk werk van Deleuze een ontmoeting, een samenwerking die een decentraliserende verschuiving teweegbrengt in het denken zelf en tevens in de denker. Dit is een soort niet-parallele evolutie van het denken. Bij evolutie wordt echter te snel gedacht aan een ontwikkeling door de tijd heen. Deleuze typeert zijn werk daarom eerder als een 'involutie, een ontwikkeling zonder verleden of toekomst. Strikt genomen is het woord 'ontwikkeling niet op zijn plaats.

beroemde feministen

Daarnaast geef ik de plaats aan die het boek inneemt in het overige werk van Angela carter en de ontwikkeling die zij doormaakt en probeer hardloop ik de positie te bepalen die carter inneemt in het politiek/filosofische spectrum van de tijd waarin ze het boek schreef. Dr Hoffman mijns inziens gaat over feminist imagination (feministische verbeelding). Dat dit niet wordt opgepikt door vele (feministische) critici verklaar ik door te stellen dat Angela carter een ex-centrische positie inneemt ten opzichte van het Britse feminisme en de Britse anti-psychiatrie van begin jaren zeventig. Daarentegen vindt ze, stel ik, wel aansluiting bij een aantal (post of anti)psychoanalytische Franse denkers, waaronder Deleuze en guattari. Hun ook in 1972 verschenen filosofische beststeller. Anti-oedipus conceptualiseert de zogenaamde machines désirantes (in 1977 vertaald als 'desiring machines). Omdat Carter veel afrijden Frans werk leest vermoed ik dat de 'desire machines uit de titel van de roman naar het concept van Deleuze en guattari verwijst: I believe that this terminological similarity should be read as one of the more important intertextual references Carter makes. I intend, rather, to show that a dialogue between Deleuze and guattari and Carter is productive. Ik meen dat deze terminologische overeenkomst gelezen kan worden als een van de belangrijkste intertextuele referenties die carter maakt in Dr Hoffman, maar ik wil niet mijn bouwwerk funderen op de directe relatie tussen de twee boeken. Ik wil, daarentegen, aantonen dat een dialoog tussen Deleuze en guattari en Carter hoe dan ook produktief. Hoofdstuk 2, alvorens verder in te gaan op de productiviteit van het parallel lezen van deze twee boeken, ga ik in het tweede hoofdstuk uitgebreid. Anti-oedipus, maar omdat dit boek nogal complex is ga ik eerst in op het werk van Deleuze dat hieraan vooraf is gegaan, mede ook omdat daarin ook de gedeelde interesses van Carter en Deleuze duidelijk naar voren komt.

T - citaten,"s, wijsheden

De engelse citaten komen uit de hoofdtekst. Mijn scriptie, the Internal Desire machines of Deleuze en guattari, gaat eigenlijk over het boek. The infernal desire-machines of Doctor Hoffman (1972) van de Britse schrijfster Angela carter (1939-1992). Dit is echter de kapstok waaraan ik mijn interpretatie ophang van het werk van de Franse filosoof Gilles Deleuze (1925-1995) tot en met zijn beroemde boek. Anti-oedipus (ook 1972 zijn eerste samenwerkingsproject met de psychiater Felix guattari. Het eerste hoofdstuk gaat over de roman van Carter. Het tweede hoofdstuk over het vroege werk van Deleuze en guattari. In het derde hoofdstuk komen deze twee hoofdstukken samen. Hoofdstuk 1, carters roman wordt wel omschreven als theoretische fictie, omdat het weliswaar een fictief verhaal is waarbij de hoofdpersoon een ontwikkeling doormaakt in verschillende zeer diverse settings (dit heet wel een picaresque novel: een soort mengvorm tussen een avonturenroman en een bildungsroman) maar tevens. In dit eerste hoofdstuk verbind ik carters roman met de historische context waarin het is geschreven (post-1968) en bespreek onderin ik vrij uitgebreid de verschillende stromingen binnen de tot op heden verschenen kritieken over het boek.

Beroemde feministen
Rated 4/5 based on 691 reviews
SHARE

beroemde feministen Lovyti, Sun, May, 06, 2018

Ik denk dat we ons daar op moeten focussen. Nu bestaat deze groep, the red pill, acht maanden en heeft inmiddels 1500 aanhangers. Dit is een relatief klein aantal, maar het aantal volgers groeit wel.

beroemde feministen Igusav, Sun, May, 06, 2018

Dat baart feminist Lars meyer zorgen. Ik denk dat wij ons druk moeten maken over de alt-right movement in Amerika, dat ontzettend vrouw-onvriendelijk. Gefrustreerde mannen van in de 20 en in de 30 kunnen hier gemakkelijk vrouwonvriendelijke berichten de wereld in helpen.

beroemde feministen Tuniguse, Sun, May, 06, 2018

De mening van een groeiende groep Amerikaanse mannen staat daar lijnrecht tegenover. De alt-right movement in Amerika geeft studerende of net afgestudeerde, blanke mannen een platform om hun frustraties jegens het feminisme te uiten. De red pill is een internet community op reddit (forum waar mensen (voornamelijk eerder genoemde groep) hun ideologie dat de samenleving man-onvriendelijk is geworden, kunnen delen. Alles moet weer worden zoals het vroeger was.

beroemde feministen Odeqyrax, Sun, May, 06, 2018

In dit stuk wordt gezegd dat de wereld van mannen praktisch hetzelfde is gebleven, terwijl de wereld van vrouwen drastisch veranderd is door de feministische beweging. Mannen doen dan inmiddels meer in het huishouden dan vroeger gebeurde, maar volgens Jill Filipovic van The new York times, doen vrouwen nog steeds vél meer. Zij schrijft: Op een gemiddelde dag doet 67 van de mannen wat huishoudelijke klusjes tegenover 85 van de vrouwen. De mannelijke identiteit blijft gebonden aan dominantie en hoofdverdiener zijn, en wanneer deze dingen lijken te verdwijnen, lijkt het alsof mannen óf opgeven óf boos worden.

beroemde feministen Tufaxi, Sun, May, 06, 2018

Ik word niet nageschreeuwd als ik over straat loop. Ik sta niet in een bar waar er in mijn kont wordt geknepen. Ik word niet uitgescholden als ik iemand afwijs. Ik weet niet hoe dat is, begint Lars, die creatief schrijven studeert aan Artez in Arnhem, geen enkele man kan zich voorstellen hoe dat voelt denk. In de, new York times stond 3 maanden geleden een opiniestuk over the men feminists left behind.

beroemde feministen Hocoqan, Sun, May, 06, 2018

Mannelijke feministen, ze bestaan. Toch komt er een keerpunt dat in Amerika lijkt te beginnen. Amerikaanse mannen verzetten zich tegen het feminisme en willen de samenleving weer manvriendelijk maken. Met de mannelijke feminist. Lars meyer sprak ik hierover.

Voeg een reactie

Jouw naam:


Commentaar:
Code van afbeelding: